Gurbetin Çocukları: Savaşın ve Göçün Yıkıcı İzleri
- Göçmen çocukların hayatı savaş ve travmalarla şekilleniyor.
- Rahman ve Nasır'ın hikayeleri, göçmenlerin zorlu yaşam mücadelesini yansıtıyor.
- Göçmen ailelerin çocuklarının psikolojik ve sosyal sorunları toplum için önemli bir sorun.
Adamın başında şiddetli bir yara izi vardı. Savaşta başına birkaç mühimmat parçası saplanmış; sol gözü küçülmüş|küçülmüş ve görme yeteneğini kaybetmiş|küçülmüş, görme fonksiyonunu yitirmiş. İsmi Kenan’dı. Savaşta dertli yaralar almış mültecilerin tedavi edildiği Danca kurumunda bir zaman bakım alıyor. Sağ eli sınırlı hareket ediyor, el sıkışırken sol elini kullanıyordu.
İçindekiler3 bölüm · başlığa tıklayarak ilgili bölüme geçin
Nasır ve Göçmenlerin Zorluğu
Nasır’ı tanıdım oğlunu Rahman’ı okula götürüp getirirken buldum. Bazı günlerde kucağıma birkaç kalem, silgi ve kalem açacağı tutuşturuyordu. Oğlunun okuldan eve götürdüğü kalemleri başkalarının alması için sınıfın önüne sunu ediyordum.
Gurbet ve Çocukluk Hikâyeleri
Her çocukların ayrı bir hikayesi vardı. Bazı çocuklar savaşın etkisini hala üzerlerinden atamamış aile ortamlarından geliyordu. Sık sık kavga ediyorlardı. Günlerimizi Bırakın etmeyin!” söylemekle geçiyordu.
Rahman’ın Aile Durumu ve Psikolojik Durumu
Rahman başlangıç seviyesine birinci sınıfa girmişti. Okulda ile aile ortamında zorluklar yaşıyordu.
Görevli uzmanı çabalar başarısız kaldı. Okul yöneticileri, gelişmeleri görüşmek amacıyla oğlunun ailesini daveti yapmayı tespit etti.
Bütün aile hepsi birlikte geldiler. Hepsi birden birlikte evde. Aile büyüğü birlikte toplantı toplantı salonuna girişte, Rahman ayağa kalktı, “İşte öğretmen” bağırdı bir adım atarak dede ve ninesinin ellerini öpmeye aniden yaptı.
Soğuk havalarda ben çift. Dede yalın ayak geldi. Ceketin altına giydiği beyaz renkli entarisini bileğe kadar düzenlenmiş giydi. Annem ve ninesi ve annesi başörtülüydü. Eğitimdeki durumunu ifade etmeye başladığımız zaman, o çocuk çok rahatsız oldu. Ağlayarak hıçkıra başladı. Çocuk ruhu derinliklerdeki sır anlamaya çalışıyorduk.
Baba, oğlu sık sık evden, güvenlik güçleri tarafından yakalandığını söyledi. Anne ise, açıklayarak “Hala gözleriyle gözü açık olarak yatak gece saatlerinde kamağını ıslatıyor!” söyledi. O çocuk utanarak odayı ayrılmak istedi. Durumu çok kültürlüce.
Konsensusla ailenin de destekleriyle Rahman’ın birkaç danışmana yapılmasına karar verildi. Eğitim kurumları zaman zaman oğlu ile özel ve işbirliği görevi bana verildi.
Sonraki günlerde o çocuk koro koşarken, kapıya vurdu. Yaralanmadı ama canı acı duydu, samimi uzun üzüldü. Onu teselli etmek için kucağını tutmaya kütüphaneye götürdüm. Onun önüne beyaz kağıt bir adet kalemler koydum. Raftan aldım, birkaç kitap okuyor görerek uzaktan onu sessiz sade> gözlemledim. Rahman, renkli kalemlerle şeyler çizerken bana dikkat etmemiş kendi konuşuyor ve anlatıyordu. Daha sonra kağıt getirip bana bıraktı.
“Rahman, nedir|Bu ne|Ne yazıyorsun bu kağıda?” diye sordum. Çocuklar Çok fazla bitkin, uyumak istiyor, okula gitmek. Dostları onu ima ediyor!” dedi. Yaz tatilinden sonra yeni başka bir kurumda çalışmaya. O çocuk unuttum.
Yoldayken Nasır ile buluştum. Bana tanıdı, “Muallim!” diyerek elini sarılmaya çalıştı. Rahman’ı sordum, yüzü bulutlandı; bana saklamadı. Rahman daha sonra gelişen çeşitli Kriminal olaylara sorumsuzca yetkililer kayda işlenmiş. Ailesinden alınarak problemli çocukların eğitildiği bir tane yetiştirme yurduna gömülmüş. Tüm çalışmalarımıza karşın o çocuğu kurtaramamış olduk.
kaynak olarak ekleyin
💬 Tartışma (0)
Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazın.
İlgili Haberler
GündemKurultayın ikinci gününde yeni Parti PM ve YDK üyeleri belirlendi
GündemPortekiz’de barınma hakkı mücadelesi çadır eylemleriyle yeni bir boyut kazandı
Gündem